Wykres temperatury: jak mierzyć temperaturę podstawową ciała i czytać wykres

Wykres temperatury zapisuje to, co już się stało; nie powie ci, co dopiero nadejdzie. Wzrost, którego szuka, jest niewielki — 0.2 do 0.5 °C, co ACOG podaje jako 0.5 do 1 °F — i przychodzi po owulacji, a nie przed nią. Zmierzony wobec owulacji potwierdzonej hormonalnie w 193 cyklach, skok temperatury wyłapał ją z czułością 0.23. Metoda jest więc naprawdę warta robienia dla jednej rzeczy, czyli zobaczenia kształtu własnego cyklu przez kilka miesięcy, i naprawdę bezużyteczna dla tego, po co większość ludzi ją zaczyna, czyli wiedzy, kiedy owulacja nadejdzie.

Obie połowy należą do tej samej strony. Dalej jest to, jak zrobić pomiar porządnie, co z wykresu da się odczytać i gdzie uczciwa odpowiedź brzmi, że nikt tutaj nie wie.

Co właściwie mierzysz

Temperatura podstawowa ciała (BBT) to twoja temperatura spoczynkowa — ta, na której ciało ustala się przez noc, zanim cokolwiek, co robisz danego dnia, ją ruszy. Po owulacji podskakuje i zostaje wyżej. Wielkość tego skoku jest całym problemem: wzrost po owulacji mieści się w przedziale 0.2 do 0.5 °C, a ACOG opisuje go jako nieznaczny wzrost o 0.5 do 1 °F.

Pół stopnia Celsjusza, w górnym krańcu. Samo wstanie z łóżka ruszy cię bardziej. Tak samo zła noc, kołdra, gorączka, wieczorny drink albo pomiar zrobiony półtorej godziny później niż wczoraj. Metoda nie zawodzi dlatego, że ludzie są niestaranni; zawodzi dlatego, że sygnał jest mniejszy niż zwyczajny szum poranka, a wszystko poniżej służy trzymaniu tego szumu w ryzach.

Jak zrobić pomiar

O tej samej porze każdego ranka, zanim wstaniesz, przed wszystkim innym. Potem to zapisz.

Dwie uczciwe uwagi do tej listy. Po pierwsze, żadne ze źródeł pod tym tekstem nie drukuje protokołu mierzenia temperatury po przebudzeniu — opisują istnienie metody i jej granice, a nie jej gospodarstwo domowe. Powyższe kroki to praktyka, na której ta metoda stoi, a powód, dla którego każdy z nich ma znaczenie, jest arytmetyczny, nie fizjologiczny: nie da się odczytać zmiany o dwie dziesiąte stopnia z pomiarów robionych w różnych warunkach.

Po drugie, warto zauważyć samo brzmienie NHS. Pisze, że metoda codziennie zapisuje temperaturę ciała, szczegóły wydzieliny z pochwy i cykl miesiączkowy — proste słowa, trzy sygnały, codziennie. Pisze też, że zrozumienie, jak robić to porządnie, może zająć 2 do 3 cykli miesiączkowych i że potrzebna jest do tego osoba z wiedzą, na przykład specjalistka od świadomości płodności albo położna. Strona internetowa taką osobą nie jest i aplikacja też nie.

Sama kratka to łatwa część. Wykres temperatury do druku daje jedną stronę na cykl, w stopniach Celsjusza albo Fahrenheita, ze skalą ustawioną tak, że skok o dwie dziesiąte stopnia naprawdę widać, i z wierszami pod spodem na godzinę, notatki i drugi sygnał. Ta strona to metoda; tamta to papier.

Linia bazowa i zasada, której ta strona nie wymyśli

Linia bazowa to pozioma kreska przeciągnięta przez wykres, tuż nad skupiskiem pomiarów sprzed wzrostu. Kiedy już jest, skok przestaje być mrużeniem oczu nad chwiejną linią i staje się oczywisty: wszystko przed nim leży pod nią, wszystko po nim nad nią.

Dwie rzeczy o niej warto powiedzieć wprost.

To konwencja odczytu, a nie pomiar. Nic w twoim ciele jej nie rysuje. Rysujesz ją ty, po fakcie, kiedy kilka wyższych pomiarów z rzędu sprawiło, że wzrost wygląda na prawdziwy — czyli linia bazowa nigdy nie może pojawić się na wykresie przed zdarzeniem, które oznacza, a wykres z gotową kreską pokazuje ci domysł o temperaturze, której nikt nie zmierzył.

I żadne ze źródeł, które ta strona może cytować, nie definiuje sposobu jej rysowania. Ani ile pomiarów ma liczyć skupisko, ani jak wysoko nad nim ma stać kreska, ani ile kolejnych wyższych pomiarów liczy się jako skok. Różne tradycje nauczania odpowiadają na to różnie, a gdyby ta strona wybrała jedną i ją wydrukowała, wyglądałoby to dokładnie jak zasada, która skądś pochodzi. Nie pochodzi. Więc: rysuj ją po fakcie, nad wcześniejszym skupiskiem, i traktuj jako sposób patrzenia na własny wykres, a nie jako próg, od którego cokolwiek zależy.

Czego wykres nie potrafi

To jest część, którą ten gatunek pomija, więc dostaje swoje liczby.

Nie widzi nadchodzącej owulacji. Klasyczny pomiar temperatury podstawowej ciała nie potrafi prospektywnie przewidzieć okna płodności; może jedynie retrospektywnie wskazać, czy owulacja zaszła. ACOG mówi jeszcze dosadniej: sama temperatura nie jest dobrym sposobem na zapobieganie ciąży ani na jej planowanie, bo pokazuje tylko, kiedy owulacja już zaszła, a nie kiedy dopiero zajdzie.

I wyłapuje ich mniej, niż sugerują ładne przykładowe wykresy. W porównaniu z owulacją potwierdzoną testem LH w 193 cyklach skok temperatury podstawowej ciała wykrył owulację z czułością 0.23. Po ludzku: spośród owulacji potwierdzonych testem hormonalnym temperatura znalazła około 23 na 100. Mniej więcej trzy czwarte nie dało skoku, który wykres mógłby wyłapać.

To słaby test według każdej miary i warto o tym wiedzieć, zanim zbudujesz rok wniosków na jednym płaskim miesiącu. Wykres bez widocznego skoku nie jest dowodem, że nic się nie stało. Jest, przez większość czasu, dowodem na temat wykresu.

Jeśli chcesz ostrzeżenia z wyprzedzeniem, temperatura jest złym narzędziem i żadna staranność tego nie zmieni. Sygnały, które niosą trochę informacji do przodu — test moczu na wyrzut hormonu i zmiana śluzu szyjkowego — rozpisane są z własnymi liczbami i własnymi sufitami w tekstach owulacja wyjaśniona i obserwacja śluzu szyjkowego.

Do czego zapis naprawdę się nadaje

Skromniejsze twierdzenie i prawdziwe: kilka miesięcy wykresów pokazuje ci kształt własnego cyklu tak, jak nie potrafi żaden kalendarz.

Kalendarz zna dzień, w którym zaczęła się ostatnia miesiączka, i nic więcej. Wykres prowadzony porządnie przez cztery czy pięć cykli pokazuje, gdzie mniej więcej w twoim własnym cyklu zwykle ląduje wzrost, jak bardzo to wędruje i jak długi bywa u ciebie odcinek między wzrostem a kolejną miesiączką. Ten ostatni pomiar jest ciekawy, a to, co badania mówią o długości tej drugiej połowy — a nie jest to liczba z podręcznika — stoi w tekście faza lutealna.

Trzy zasady utrzymują to w uczciwości. Czytaj cykle razem, a nie po jednym. Traktuj każdą datę zdjętą z wykresu jako szacunek z kilkudniowym luzem. I pamiętaj, że wykres mówi, gdzie byłaś, a to inne pytanie niż to, gdzie jesteś teraz — kalendarzową odpowiedź na to drugie pytanie, z niepewnością wydrukowaną obok, daje Kalkulator faz cyklu, i nawet ona jest domysłem wyciągniętym z dat, a nie pomiarem czegokolwiek.

Zapis jest też tani, prywatny i całkiem twój. Nic nie opuszcza szafki nocnej. Dla wielu osób to właściwa zaleta i jest to dobra zaleta.

To nie jest metoda antykoncepcji

Wprost i bez owijania: nie używaj wykresu temperatury do rozstrzygania, kiedy seks nie może skończyć się ciążą.

ACOG pisze, że sama temperatura nie jest dobrym sposobem na zapobieganie ciąży ani na jej planowanie. Metody świadomości płodności stosowane niedoskonale są skuteczne w 76%, czyli 24 na 100 kobiet zachodzi w ciążę w ciągu roku, a liczba ACOG dla typowego stosowania tych metod to 12 do 24 na 100 w pierwszym roku. NHS stwierdza, że choć istnieją aplikacje i urządzenia do monitorowania płodności pomagające śledzić dni płodne, żadne nie jest oficjalnie zalecane przez NHS. A samej metody, robionej porządnie, uczy człowiek przez 2 do 3 cykli — to nie jest coś, co zaczyna się z czystej kartki we wtorek.

Jeśli chodzi o unikanie ciąży albo jej planowanie, to jest rozmowa z lekarzem, pielęgniarką albo farmaceutą o metodzie zbudowanej do tego celu. Jeśli starasz się o dziecko i chcesz arytmetyki, która się broni, Kalkulator owulacji liczy wstecz od kolejnej spodziewanej miesiączki i drukuje przedział zamiast daty, bo data byłaby wymyślona.