Jak naprawdę usunąć dane z aplikacji do miesiączki

Zrób to w tej kolejności: najpierw wyeksportuj historię, jeśli chcesz ją zachować, potem usuń konto w aplikacji, potem usuń aplikację z telefonu, a potem wyślij firmie pisemne żądanie usunięcia, jeśli chcesz objąć nim także kopie zapasowe. Większość ludzi robi tylko ten ostatni krok jako pierwszy — przeciąga ikonę do kosza — a to kasuje kopię w telefonie, zostawiając wszystko, co trzyma firma, dokładnie tam, gdzie było. Trzy rzeczy, które ludzie nazywają „usunięciem”, naprawdę się różnią, a tylko jedna z nich dociera na serwer.

Ta strona jest opisem opublikowanych zasad i opublikowanych polityk firm, a nie poradą prawną. Jest też napisana z dwóch porządków — prawa ochrony danych Wielkiej Brytanii i EOG oraz kalifornijskiego — bo to te dwa mają jasno opublikowane prawa do usunięcia. Gdziekolwiek indziej mieszkasz, zasady będą inne.

Trzy różne rzeczy zwane usuwaniem

Rozplątanie ich to większość roboty, bo to jedno słowo obejmuje trzy działania o trzech różnych zasięgach.

Usunięcie aplikacji z telefonu. Zajmuje cztery sekundy i robi najmniej. Kasuje aplikację i to, co zapisała lokalnie. Jeśli aplikacja nie miała konta i nigdy nic nigdzie nie wysyłała, może to być całość. Jeśli miała konto, to zamknięcie klapy laptopa — co naprawdę kasuje odinstalowanie ma tu własną stronę, bo ta odpowiedź ludzi zaskakuje.

Usunięcie konta w aplikacji. To ta czynność, która ma dosięgnąć kopii firmy. Zwykle stoi gdzieś w ustawieniach konta albo profilu i to ten krok warto znaleźć, zanim cokolwiek odinstalujesz, bo gdy aplikacja zniknie, zniknie z nią droga wewnątrz aplikacji.

Żądanie, żeby firma cię wymazała. To żądanie prawne, a nie przycisk, składa się je na piśmie i tylko ono z tej trójki może objąć kopie, których nie widzisz — kopie zapasowe, archiwa i wszystko, co firma zatrzymała po zamknięciu konta.

Kolejność, która działa

1. Najpierw eksport, jeśli chcesz zachować historię. Usunięcie ma być trwałe, a rok dat początku jest przydatny — tobie i lekarzowi, jeśli twój wzór się zmieni. Poszukaj opcji eksportu albo „twoje dane”, zanim tkniesz cokolwiek innego. Jeśli jej nie ma, przepisz daty początku ręcznie na papier; to ta część, której nie odzyskasz.
2. Usuń konto w aplikacji. Zrób to, póki aplikacja jest jeszcze zainstalowana. Przeczytaj, co mówi ekran potwierdzenia, zamiast go przeklikać, bo to zwykle tam firma podaje własny termin, a to zdanie może ci się potem przydać.
3. Dopiero potem usuń aplikację z telefonu. Teraz to sprzątanie, a nie główne wydarzenie. Zrobienie tego w tej kolejności jest całym sensem tej listy.
4. Wyślij pisemne żądanie, jeśli chcesz objąć kopie zapasowe. Usunięcie konta i żądanie, żeby firma wymazała twoje dane osobowe, to nie ta sama czynność. Jeśli chcesz tej drugiej, powiedz to na piśmie, zachowaj kopię tego, co wysłałaś, i datę wysłania, i użyj adresu kontaktowego do spraw prywatności albo ochrony danych z własnej polityki firmy.

Jak wyglądają opublikowane terminy usuwania

Dwie z najczęściej używanych aplikacji do miesiączki publikują, co dzieje się po żądaniu. Oba wpisy poniżej to te firmy opisujące własne produkty we własnych politykach. Stoją tu jako przerobione przykłady tego, jak czyta się opublikowany termin, a nie jako rekomendacja i nie jako twierdzenie o tym, co dzieje się na czyichkolwiek serwerach — nikt spoza tych firm tego nie sprawdzi.

Weź z tego trzy rzeczy. Opublikowany termin mierzy się w tygodniach, a nie w sekundach. Kopie zapasowe nazywa się oddzielnie od żywej bazy, bo to osobny system i trwa dłużej. A „nie da się cofnąć” wykonuje prawdziwą pracę: jeśli nie zrobiłaś eksportu, zrób go, zanim zaczniesz.

Gdzie zwykle stoi przycisk usuwania

Ta strona nie wydrukuje ścieżki w menu dla nazwanej aplikacji i bądź sceptyczna wobec każdej strony, która to robi. Menu zmienia się z każdą wersją, a chodzenie za nieaktualną instrukcją to sposób, w jaki ludzie dochodzą do wniosku, że opcji usuwania nie ma. Da się natomiast powiedzieć, gdzie te przyciski muszą być.

Google Play publikuje wymóg dla aplikacji, które pozwalają założyć konto: deweloper musi udostępnić zarówno drogę do usunięcia konta i powiązanych z nim danych wewnątrz aplikacji, na tyle widoczną, żeby dało się ją znaleźć w ustawieniach konta albo podobnym miejscu, jak i link w sieci, pod którym można poprosić o usunięcie konta i danych. Podany przez Google powód dla drogi w sieci to dokładnie sytuacja, o której jest ten artykuł — żeby użytkownik mógł poprosić także wtedy, gdy aplikacja została już odinstalowana. Jeśli więc skasowałaś już aplikację i myślisz, że straciłaś szansę, poszukaj na stronie firmy strony do usuwania danych.

Po stronie telefonu poradnik Apple odróżnia usunięcie aplikacji z ekranu początkowego, przy którym zostaje ona w bibliotece aplikacji, od jej skasowania — a to rozróżnienie warto znać, bo jedno z nich nie jest usunięciem w ogóle. Poradnik Apple zauważa też, że skasowaną aplikację można pobrać później znowu, jeśli wciąż jest dostępna w App Store.

Nudna rada działa: otwórz ustawienia samej aplikacji i poszukaj pod kontem, profilem, prywatnością albo danymi, a potem otwórz politykę prywatności firmy i poszukaj w niej słowa „usunięcie”. Polityka jest dokumentem, za który firma odpowiada, i zwykle nazywa i drogę, i adres, pod który napisać.

Prawo do usunięcia twoich danych

Jeśli uprzejma prośba nie działa albo chcesz czegoś więcej niż zamknięcia konta, w części miejsc stoi za tym formalne prawo.

Brytyjskie Information Commissioner's Office opisuje je tak: możesz poprosić organizację, która trzyma dane o tobie, żeby je usunęła, a w pewnych okolicznościach musi to zrobić. Te okoliczności, tak jak przedstawia je ICO, to sytuacje, w których organizacja nie potrzebuje już danych do celu, dla którego je zebrała; w których cofasz zgodę, na której się opierała; w których wnosisz sprzeciw, a twój interes przeważa nad jej; w których dane zebrano lub wykorzystano niezgodnie z prawem; albo w których zebrano je od ciebie jako dziecka. ICO pisze też, że żądanie można złożyć ustnie albo pisemnie, w dowolnej części organizacji, i że pełna odpowiedź powinna przyjść w ciągu jednego miesiąca kalendarzowego.

Dwa szczegóły są tam przydatniejsze, niż wyglądają. „W dowolnej części organizacji” znaczy, że nie musisz polować na właściwy dział — wsparcie się liczy. A ustne żądanie też się liczy, choć pismo daje ci to, co liczy się w sporze: datowany zapis tego, o co poprosiłaś.

Jeśli jesteś w Kalifornii

Prokurator Generalny Kalifornii przedstawia prawa, które mają konsumenci w Kalifornii na mocy CCPA: prawo do wiedzy, jakie informacje osobowe firma zbiera oraz jak są używane i udostępniane, prawo do usunięcia zebranych od nich informacji osobowych, z pewnymi wyjątkami, prawo do sprzeciwu wobec sprzedaży albo udostępniania ich informacji osobowych, prawo do poprawienia nieprawidłowych informacji osobowych oraz prawo do ograniczenia użycia i ujawniania wrażliwych informacji osobowych. Co do terminów, opublikowana zasada mówi, że firma musi odpowiedzieć w ciągu 45 dni kalendarzowych i może przedłużyć to o kolejne 45 dni, jeśli cię o tym poinformuje — czyli w sumie do jakichś 90 dni.

Warto zauważyć prawo do sprzeciwu obok prawa do usunięcia. Usunięcie dotyczy tego, co firma trzyma teraz; sprzeciw wobec sprzedaży albo udostępniania dotyczy tego, dokąd to idzie dalej, a to często przydatniejsze prawo dla każdej, która przy aplikacji zostaje, zamiast z niej odchodzić.

Czego nic z tego nie obejmuje

Powiedzmy uczciwą rzecz dwa razy: wszystko powyżej jest opisem opublikowanych zasad i opublikowanych polityk, a nie poradą prawną, a dwa porządki nazwane tutaj obejmują Wielką Brytanię i EOG oraz Kalifornię. Mnóstwo osób czytających to mieszka poza jednym i drugim.

Warto też wiedzieć, jakiego rodzaju to prawo. Własne wytyczne amerykańskiej Federal Trade Commission mówią wprost, że wiele firm zbierających informacje o zdrowiu ludzi — opaska fitness, aplikacja do diety, połączony ciśnieniomierz czy coś innego — nie podlega HIPAA; stosuje się do nich zamiast tego FTC Act oraz Health Breach Notification Rule. Ochrona prywatności medycznej, którą ludzie zakładają wokół aplikacji do cyklu, jest więc zwykle prawem ochrony konsumentów w innym kapeluszu, a Breach Notification Rule dotyczy w dużej mierze tego, że dowiesz się po tym, jak coś poszło nie tak.

Ostatnia granica jest najprostsza. Kiedy dane zostały już skopiowane gdzie indziej — do dostawcy analityki, partnera reklamowego, kopii zapasowej, której nie widzisz — żądanie usunięcia idzie do firmy, którą poprosiłaś, a tego, co dzieje się dalej w łańcuchu, nie zweryfikujesz ani ty, ani ta strona. To argument za ostrożnym wyborem na początku, a o tym jest różnica między obietnicą a architekturą.

Zachowaj zapis, strać konto

Odejście z aplikacji nie musi oznaczać utraty historii. Najprostsze przekazanie jest najstarsze: wydrukuj Kalendarz miesiączkowy do druku, przepisz na niego wyeksportowane daty początku i idź dalej stamtąd. Papieru nie da się zsynchronizować, wykraść ani od nikogo zażądać.

Jeśli tym, czego naprawdę chciałaś od aplikacji, była arytmetyka, Kalkulator długości cyklu na tej stronie bierze kilka twoich ostatnich dat początku i oddaje twoją średnią, najkrótszy, najdłuższy i to, jak bardzo twoje cykle się wahają. Jest za darmo i bez konta, więc potem nie ma konta do usuwania — a to jedyna wersja tego artykułu, która kończy się w jednym kroku.

Gdzie stoi Athena

Athena to aplikacja stojąca za tą stroną. It is on the App Store and Google Play. Nic na tej stronie nie jest na sprzedaż i nie ma się do czego zapisywać. Dane o cyklu są zapisywane w prywatnej bazie w telefonie, a prognozy liczone na urządzeniu, bez konta i bez serwerowej kopii tego, co zapisujesz — co znaczy, że nie ma konta do usunięcia ani żądania wymazania do wysłania, bo po naszej stronie nie ma czego wymazywać. Aplikacja wysyła anonimową diagnostykę — z których funkcji się korzysta, awarie, model urządzenia, nigdy nic, co zapisujesz — do Firebase.

Koszt tego projektu warto podać w artykule o usuwaniu: tylko lokalnie znaczy brak automatycznej kopii zapasowej. Jeśli telefon zginie, a nic nie było wyeksportowane, historia przepada — dokładnie w ten sam sposób i z dokładnie tego samego powodu, dla którego nikt inny nie może do niej dotrzeć.